შამააღამდა მოყმესა დრონ იყვნენ შუაღმისანი წარა-უკუნად იარა გზა ვერ გაიგო კლდისანი მეორე მხრიდან მოესმა ხმაური რაღაცისანი, ხან ბორგვა ესმის ხან ქშენა ხან კივის როგორც ციცარი
შიში არა აქვს მოყმესა მოყვრისა არცა მტრისანი იქით წავიდა საითაც ხმაური ესმის მთისანი წინ ვეფხვი შამაეფეთა თვალნი არისხნა ღვთისანი თვალი თვალში გაუყარა ვით გატყორცნილი ისარი წუთით გაზომეს ურთერთი ფერი დაედვათ მგლისანი
გათენებამდე იბრძოლეს აჩნდა ბილიკი მთისანი წინ ვეფხვი უკან უფსკრული არსით მაშველი ყმისანი მოყმემ კვლავ ხელში იყარნა ვადანი თავის ხმლისანი მაშინ გაუჭრა მიწამა დრონ იყვნენ წაქცევისანი ვეფხი კლდით გადმოეკიდა ჩამოაწითლნა ქვიშანი. თავად კლდის თავზედ შემოწვა მოყმე სულ ამომდინარი ქვიშას მაიღებავს წითლადა სისხლი ზედ ჩამომდინარი.
დედამ შეიტყო სიკვდილი ტიროდა თვალცრემლიანი ჩემ შვილს გზად ვეფხვი შეჰყრია გაჯავრებული ტიალი, ვეფხვსა ხმლით, ჩემ შვილს კლანჭითა დღე დაუღამდათ მზიანი მათ დაუხოცავთ ურთერთი არ დარჩნენ სირცხვილიანი.
ტირილით წყლულებს უბანდა დაჭრილსა ვეფხის კლანჭითა შვილო არ მაჰკვდი შენ გძინავს, დაქანცული ხარ ჯაფითა ეგ შენი ჯაჭვის პერანგი ტიალმა როგორ დაგფლითა შენც იმის საფერ ყოფილხარ ხმალის ქნევაში გაგიცვდა.
აღარც შენ მიეც მეტი დრო აღარც მან დაგაცალია ვეღარც შენ დაიფარიე შენ ხელთ ნაჭერი ფარია ვეღარცა ვეფხვმა კლანჭებით ხმალმა დაკუწა ძვალია მშვიდობით, ჯვარი გეწეროთ, ეგეც სამარის კარია, ერთი შვილ მაინც გაგზარდე ვეფხვებთან მეომარია.
ხან ვეფხვი, ხან თავის შვილი ელანდებოდა მძინარსა ხან კიდენ იმისი შვილი ვეფხვს გადაავლის ყირასა, აი ამ სიზმრებს ჰხედავდის გამაეღვიძის მტირალსა. ხან იფიქრებდა უდედოდ გაზრდა ვინა სთქვა შვილისა იქნება ვეფხვის დედაი ჩემზედ მწარედა სტირისა წავიდე მეც იქ მივიდე სამძიმარ ვუთხრა ჭირისა ისიც მიამბობს ამბებსა, მეც ვუთხრა ჩემი შვილისა, იმასაც ბრალი ექმნების უწყალოდ ხმლით დაჭრილისა.
