ქართული ხალხური სიმღერის სიყვარული იყო მთავარი მიზეზი 1987 წელს თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის სტუდენტთა ერთი ჯგუფის გაერთიანებისა, რომლის მიზანსაც ხალხური მუსიკალური კულტურის საყოველთაოდ აღიარებულ შედევრებთან ერთად, ნაკლებად ცნობილი და დავიწყებული სიმღერების შესწავლა წარმოადგენდა. მალხაზ ერქვანიძე, დავით ზათიაშვილი, გურამ გაგოშიძე, რეზო კიკნაძე, დავით შუღლიაშვილი - ამ ხუთეულით დაიწყო ჯგუფმა არსებობა, რომელსაც სულ მალე კიდევ სამი წევრი შემოუერთდა: განათლებით მათემატიკოსი და პროგრამისტი, ზაალ წერეთელი და კონსერვატორიის სტუდენტები: თემურ იმნაძე და ალექსანდრე ხახიშვილი.
სიმღერების შესწავლის პარალელურად, ჯგუფში სულ მალე გაჩნდა სურვილი და ინტერესი ძველი, დავიწყებული, ტრადიციული, მრავალხმიანი ქართული საეკლესიო გალობის შესწავლისა, რისი შესაძლებლობაც კონსერვატორიის ფოლკლორის კათედრაზე არსებული, XIX საუკუნის ბოლოს გამოცემული ქართული გალობის რამდენიმე სანოტო კრებულის გაცნობით მიეცათ. სწორედ ამ კრებულებიდან შეისწავლა სტუდენტთა ამ (ჯერ კიდევ სახელდაურქმეველმა) ჯგუფმა სააღდგომო საგალობლები. მალე მათ მიეცათ საშუალება, რომ ტაძარში, ღვთისმსახურებაზე ეგალობათ ისინი: 1988 წლის 10 აპრილს (ძვ. სტ. 28 მარტს) პასექის დღესასწაულზე გუნდი ამისთვის სპეციალურად ჩავიდაბეთანიის მონასტერში. ღვთისმსახუ- რებაში მათი დებიუტის მიუხედავად, ტაძარში საოცარი განწყობა სუფევდა. ყველა მონუსხული იყო რაღაც ყურისთვის უცხო, მაგრამ გულისთვის ახლობელი, წინაპართაგან დანატოვარი, ღვთის სადიდებული ჰანგებით. ის აღდგომის დღე შეიძლება ჩაითვალოს საუკუნე- მივიწყებული ქართული ტრადიციული საეკლესიო გალობის ქართულ ღვთისმსახურებაში დაბრუნების დასაწყისად.
აღდგომის დღესასწაულიდან ერთ კვირაში ახლგაზრდათა რვაკაციან ჯგუფს თავისთან იწვევს უწმიდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოსკათალიკოს-პატრიარქი ილია II. პირველი საგალობელი, რომელიც მწყემსმთავრის წინაშე შესრულდა შემოქმედის სკოლის "ქრისტე აღსდგა" გახლდათ. სულთმოფენობა ახლოვდებოდა. სადღესასწაულოდ იგეგმებოდა თბილისის უძველესი ანჩისხატის ტაძრის ხელახალი კურთხევა და ამოქმედება. სწორედ ამ შეხვედრაზე გადაწყდა:ანჩისხატის ტაძრის მგალობლებად ეს ახალგაზრდა ჯგუფი უნდა დადგენილიყო.მას აქეთ ამ ჯგუფს ანჩისხატის გუნდის ან ანჩისხატელების სახელით იხსენიებენ.
საბჭოთა ათეისტური ცენზურის გამო, თაობათა მიერ ყურადღების მიღმა დარჩენილი, უძველესი ტრადიციის მატარებელი, ათასობით საგალობლის სანოტო ხელნაწერების შესწავლით იწყება ქართული საეკლესიო გალობის აღდგენა-აღორძინების საქმე, რისი მოთავე სწორედ ანჩისხატის გუნდია. ეს ინიციატივა პირველ ნაბიჯზევე მხარდაჭრილი იყო როგორც საქართველოს ეკლესიის საჭეთმპყრობლის მიერ, ისე თვით ახლადამოქმედებული ანჩისხატის ტაძრის სამღვდელოების მხრივ, რამაც დიდად განაპირობა ამ წამოწყების წარმატება.
არცთუ დიდ დროში, გუნდმა, და რაც მთავრია, თვით ძველმა, ყურისთვის უცხო და დავიწყებულმა ქართულმა გალობამ მრევლში დიდი სიყვარული და პოპულარობა მოიპოვა. ეს, ერთის მხრივ, გუნდის არაერთი მიმდევრის გამოჩენაში, ხოლო, მეორეს მხრივ, მისი ახალი წევრებით შევსება-გამდიდრებაშიც გამოიხატა. მათ შორის იყვნენ ქართულ სიმღერა გალობაში შეყვარებული სხვადასხვა პროფესიის ახალგაზრდები: ვასილ ცეცხლაძე (მუსიკოსი), მამუკა კიკნაძე (არქიტექტორი), გრიგოლ ბულია (სასულიერო სემინარიის სტუდენტი). ტრადიციულმა ქართულმა გალობამ მთელს საქართველოში დაიწყო გავრცელება, რასაც ანჩისხატის გუნდის სხვადასხვა კუთხეში პერიოდულმა ჩასვლებმაც შეუწყო ხელი. ამ დროისათვის ანჩისხატის გუნდმა გამოსცა პირველი გრამფირფიტა სახელწოდებით "აღდგომასა შენსა” (1991) რომელშიც ქართული გალობის სხვადასხვა სკოლის სააღდგომო საგალობლებია ჩაწერილი.
ანჩისხატის გუნდის მიერ ხალხური სიმღერის შესწავლისას დიდი ყურადღება ეთმობა მისი შესრულების ტრადიციული მანერის, ბგერწყობისა და ინტონირების ავთენტურობის დაცვას. სწორედ ეს ფაქტორი გამოარჩევს ანჩისხატელების ნამღერს სხვა გუნდების საშემსრულებლო სტილისგან. უნდა ითქვას, რომ ამ თვალსაზრისით, გარკვეული მაგალითი ანჩისხატის გუნდისთვის უკვე არსებობდა, ედიშერ გარაყანიძის ანსამბლ "მთიების" სახით, რომელიც ხალხური სიმღერის ავთენტურ, სოფლურ მანერაში მღერის სცენაზე დამკვიდრების მოთავეა. ეს უდავოდ ბიძგის მიმცემი ფაქტორი იყო ანჩისხატელებისთვის. ამავე დროს, შეიძლება ითქვას, რომ ამ გზაზე ანჩისხატის გუნდმა მეტად მნიშვნელოვანი ფუნქცია შეასრულა მრავალი ახალი ანსამბლის ჩამოყალიბებასა და მათი საშემსრულებლო მანერის განსაზღვრაში.
სრული ინფორმაცია ანსამბლზე იხილეთ მათსავე ვებ გვერდზე
