გვ. 7 ---- ,,ამრიგად შენ, მუსიკალური ტრადიციების მატარებელი მე-6 თაობა ხარ ჩვენს ოჯახში. ჩვენ პროფესიული მუსიკალური განათლება ვერ მივიღეთ, ვინაიდან მაშინ სხვა დრო იყო და ამის საშუალება არ გაგვაჩნდა. ახლა, ბაბუ, მომღერლების ძველი თაობა წავიდა. ჩვენც თანდათან მივდივართ და ამ სიმღერებს შენახვა უნდა, ახალგაზრდობას ეს ნაკლებად აინტერესებს, აგერ ჩვენი სასიქადულო მომღერლები და გურული საგალობლების იშვიათი და უკანასკნელნი მცოდნენი, ვარლამ სიმონიშვილი და დიმიტრი პატარავაც წავიდნენ ჩვენგან და ამჟამად მხოლოდ მე გამაჩნია ეგეთი სიმდიდრე, რომელიც არც ფულზე იყიდება და არც ოქროზე აიწონება. ამ სიმდიდრის ფასს შენ ჯერ ვერ გაიგებ. ეს არის სიმდიდრე, რომლის ბადალი მსოფლიოში არ მოიპოვება. მე რომ რაიმე შემემთხვას, ისეთი განძი გამყვება თან, რომელის დაკარგვას ერი არ გვაპატიებს, რომელსაც ვერავინ ვეღარ აღადგენს და ამ ცოდვის სიმძიმე მე და შენ დაგვაწვება კისერზე. იცოდე, ეგ შენი და ჩემი საქმე როდია, ეგ საერთო საქმეა, შენ სისხლში გაქვს გურული ხალხური სიმღერა გამჯდარი და ამიტომ ყველაზე მეტად შენ შეგიძლია ამ საქმის გაკეთება თუ მუსიკალურ განათლებას მიიღებ”.
გვ.15 --- ,,...სიმღერის დროს იმდენი უცხო ვარიანტი მოვისმინე, ბაბაუას ვუსაყვედურე, მთლად ასე არ გისწავლებია ჩემთვის-მეთქი. მთლად ასე არც ჩვენთვის უსწავლებიათ, ჩვენ თვითონ ვავითარებთ ხმებს, კარგი გურული მომღერალი ორჯერ ერთნაირად არ გაიმეორებს სიმღერას. მას წინდაწინ ესმის სიმღერის დაბოლოება და თუ მიზანს ხედავს, იქ მისვლას რა უნდა, რომელი გზითაც არ გინდა იარო, რამდენიც არ უნდა აუხვიო და ჩაუხვიო, მაინც იქ მიხვალ, ასეა ჩვენი სიმღერაც. ხმები როგორც არ უნდა დავგრიხოთ, ვიცით, სად მივედით, მაგრამ ორჯერ ერთნაირად დაგრეხა ძნელია, თუმცა ჩემი გალობის მასწავლებელი, მელქისედეკ ნაკაშიძე მეტყოდა: ,,ბაწარს რომ დაგრეხ, მაგრდება, მაგრამ ზედმეტად რომ დაგრეხ, გაწყდებაო”. სიღერას ზომაზე მეტი ,,დაგრეხა” არ შვენის”.
გვ. 30 --- ,,20 წლისა ვიყავი, ფირფიტებზე რომ სიმღერები ჩავწერეთ და იქიდან რომ დავბრუნდით, ერთ საღამოს მამაჩემს წვეულება ჰქონდა. ჩვენთან სტუმრად იყო სახელგანთქმული მგალობელ-მომღერალი მელქისედეკ ნაკაშიძე. მას ძალიან მოეწონა ჩემი ხმა, მუსიკალური მონაცემები და მამაჩემს სთხოვა: გიგო, გამატანე ეს ბიჭი, სიმღერა-გალობას ვასწავლი და კაცს გამოვიყვანო. მამაჩემი დათანხმდა. ასე აღმოვჩნდი მელქისედეკ ნაკაშიძის ოჯახში. ჩემთან ერთად გალობას სწავლო დიმიტრი პატარავა, სამუელ ჩხიკვიშვილი და კიდევ რამდენიმე ახალგაზრდა”.
მელქისედეკს გალობა ანტონ დუმბაძისგან შეუსწავლია, ანტონ დუმბაძე და მისი შვილი დავითი იყვნენ ვარლამ სიმონიშვილის, არტემი, სამუელ ჩხიკვიშვილის, პატარავას მასწავლებლები. . . . .?
გვ.31 ---- ,,გალობის შესწავლის დროს ვსარგებლობდით ხელოვნური ნიშნებით, ე.წ. ,,ნევმებით”, რომელიც მიუნიშნებდა ხმის აწევ-დაწევას და გვიადვილებდა საგალობლების შესწავლას. ერთი დღის განმავლობაში ხშირად 10 საგალობელიც კი შეგვისწავლია. ვსწავლობდით საგალობლის სამივე ხმას, თავისი ვარიანტებით”.
გვ.37 ------ ,,რაც უნდა დაკავებული იყო, იმის საშუალება მაინც უნდა ნახო, რომ ნათესავები მოინახულო. ნათესაობა და მოყვრობა სიახლოვეა. თუ ერთმანეთი ხშირად არ მოვინახულეთ, ერთმანეთი დაგვავიწყდება და სიყვარულიც განელდება”
,,ახალგაზრდავ, არ გეკარდებათ ასეთი ხუმრობა, თქვენ ჯერ სიმღერის გალამაზებს უფლება უნდა მოიპოვოთ თქვენი ცოდნითა და გამოცდილებით, თორემ სიმღერის დამახინჯების უფლება ვინ მოგცათ. თქვენი შექმნილი სიმღერა შეგიძლიათ გააშარჟოთ, თორემ ხალხის შექმნილი საუნჯის ხელყოფის უფლება არა გაქვთ”.
გვ.40 ---- ,,ადამიანს რაც ყველაზე ცუდად ახასიათებს, ეს არის სიცრუე და უსაქმურობა. გახსოვდეს, რომ რაც არ უნდა გაგიჭირდეს, არ იცრუო, სჯობია, ცუდი სიმართლე თქვა, ვიდრე კარგად იცრუო. რაც შეეხება უსაქმურობას, პირდაპირ საოცარია ადამიანის ბუნება. ისედაც ცოტა დროით ვართ მოსული ამ ქვეყნად და ზოგი ამ დროსაც უქმად კლავს. კაცი, რომელიც ადამიანს კლავს, სხვას უმოკლებს ცხოვრების დროს, და ვინც დროს კლავს უქმად, ის თვითმკვლელობის ტოლფას დანაშაულს სჩადის”.
,,მართალ კაცს ფიცი არ სჭირდება, მის სიტყვას ისედაც უნდა ენდონო”.
გვ. 45 --- ,,შთამომავლობამ წმინდად უნდა შეინახოს მისი წინაპრის სახელი და მოუაროს მათ საფლავებს. არ არის აუცილებელი ძვირფასი სასაფლაოების აშენება, როგორც ახლა აკეთებს ზოგიერთი. მთავარია საფლავი ცუდად იყოს მოვლილი და საფლავის ქვაზე მისი სახელი და გვარი ეწეროს, ამით გვარის ისტორია გრძელდება. ადრე, ხალხი მოუვლელ საფლავს რომ ნახავდა, მის შთამომავალს გაკიცხავდა და სოფელში შეარცხვენდა, ახლა ყველას დაავიწყდა ეს წესი”.
,,გურია”
გვ. 92 --- ,,ხშირად ცვლიან მელოდიას, რის გამოც სიმღერა კარგავს იმ სილამაზესა და სისადავეს, რაც დღემდე მოუტანიათ ჩვენ სასიქადულო მომღერლებს. ხშირად უკრიმანჭულო სიმღერებს კრიმანჭულს უმატებენ, რაც ყოვლად დაუშვებელია. ზოგჯერ ჰგონიაღ, რომ გურულ სიმღერას თუ კრიმანჭული არ ახლავს, ამით იგი უბრალოვდება, პირიქით, ზოგიერთი სიმღერა უკრიმანჭულოდ გაცილებით მაღალ დონეზე დგას, ვიდრე კრიმანჭულიანი. მაგალითად ,,შავი შაშვი” ერთ-ერთი შედევრია. იგი თამამად შეიძლება დავაყენოთ ,,ხასანბეგურას” გვერდით. გურული სიმღერები ცნობილია მდიდარი პოლიფონიური აღნაგობითა და ჰარმონიული წყობით. ისედაც რთულ გურულ სიმღერებს არ ესაჭიროება კიდევ გართულება და შეცვლა”. (ა. ერქომაიშვილი _ ,,დავიცვათ ჩვენი ხალხის საუნჯე”. ,,ლენინის დროშა” 1966წ. 4 აგვისტო. )
